ARCHITEKTURA PORTUGALII – STYL MANUELIŃSKI

Kamienna koronka króla Manuela

Jak powstał styl manueliński?

Dawno temu grupa brodaczy, z nadętym żaglem i ego, przemierzyła szlak morski do Indii. Portugalia stała się potęgą. Jednak pomysł konstrukcji kompleksu Hieronimitów zrodził się jeszcze przed podróżą Vasco da Gama.

Krużganek Klasztoru Hieronimitów, Belém, Lizbona.

Król Manuel I

Manuel I Szczęśliwy – król tak zachłanny, że ręce miał aż do kostek marzył o unii obojga narodów, oczywiście, z Portugalią na czele. Żeby zaimponować przyszłym teściom i zdobyć rękę kastylijskiej księżniczki wybudował panteon na miarę swojego ego. Przedwczesna śmierć syna przekreśliła plany władcy, ale miejsce pochówku jego dynastii na stałe zapisało się w historii architektury. Okres panowania Manuela I przypadł na czasy największej świetności kraju, co sprawiło, że środki, którymi dysponował były praktycznuie nieograniczone.

Styl manueliński

Styl manueliński to złożony, architektoniczny kod. Co ciekawe, pierwotnie nie był on aż tak egzotyczny. Zdobienia przedstawiały, przede wszystkim motywy heraldyczne, marinistyczne i religijne tj. sfera armilarna, liny żeglarskie, krzyż Zakonu Rycerzy Chrystusa czy sceny pasyjne. Zmiany, które zaszły w obiekcie w XIX wieku, sprawiły, że jego architektura stała się znacznie bardziej ornamentalna. Styl neomanueliński cechował się bujną wyobrażnią, o licznych kolonialnych inspiracjach.

Odkrywanie symboliki manuelińskiej to fascynujące doświadczenie.

Alcachofra, czyli karczoch, symbol odrodzenia i zmartwychstania – po ścięciu roślina potrafi odrosnąć lub wytworzyć nowe pędy. W innej interpretacji karczoch symbolizuje połączenie duszy i ciała, ze względu na swoją warstwową budowę – osłaniające, twarde liście i jadalne jądro w środku. Karczochy, ze względu na wysoką zawartość witaminy C, która wspierała odporność przed szkorbutem, były często spożywane przez odkrywców.

Smok, który zjada własny ogon, możliwe odniesienie do Uroborosa – symbolu czasu, wieczności, odradzającego się życia, nieskończoności, wiecznego powrotu i zjednoczenia przeciwieństw. Uroboros gryząc własny ogon wskazuje, że koniec w procesie wiecznego powtarzania odpowiada początkowi.

Więcej symboli chętnie pokażę Wam podczas wspólnej wizyty.